The New Yorker • 31 Marca 2003
BEFORE THE WAR Seeing his mother coming home, he kneels behing a parked car, one hand over his mouth to still his breathing. She passes, climbs the stairs, and again the street is his. We're in an American city, Toledo, sometime in the last century, though it could be Buffalo or Flint, the places are the same except for the names. At eight or nine, even at eleven, kids are the same, without an identity, without a soul, things with bad teeth and bad clothes. We could give them names, we could name the mother Gertrude, and give her a small office job typing bills of lading eight hours a day, five and a half days a week. We could give her dreams of marriage to the boss who's already married, but we don't because she loathes him. It's her son, Sol, she loves, the one still hiding with one knee down on the concrete drawing the day's last heat. He's got feelings. Young as he is he can feel heat, cold, pain, just as a dog would and like a dog he'll answer to his name. Go ahead, call him, "Hey, Solly, Solly boy, come here!" He doesn't bark, he doesn't sit, he doesn't beg or extend one paw in a gesture of submission. He accepts his whole name, even as a kid he stands and faces us, just as eleven years from now he'll stand and face his death flaming toward him on a bridge- head at Remagen while Gertrude goes on typing mechanically into the falling winter night. translation/tłumaczenie Lucjan Feldman		PRZED WOJNĄ Widząc że matka nadchodzi, przykuca za stojącym autem, z dłonią na ustach by sciszyć swój dech. Omija go, wchodzi na schody, i znów ulica jest jego. Jesteśmy w amerykańskim mieście, Toledo, kiedyś w uprzednim wieku, acz mógł być to Flint czy Buffalo, miejsca są takie same z wyjątkiem nazw. Mając po osiem, dziewięć, nawet jedenaście, dzieciaki są takie same, bezosobowe, bez duszy, nijacy z pruchnącymi zęby i marnym odzieniem. Dać by im po imieniu, nazwać matkę Gertrude, i dać jej drobną posadę pisania kwitów na maszynie osiem godzin dziennie, pięć i pół dnia na tydzień. Dać jej pomarzyć o związku z bossem, już zresztą żonatym, lecz nie damy, bo nim wzgardza. Kogo kocha, to Sola, jej syna, tego nadal w ukryciu z kolanem na cemencie chłoniącym ostatnie ciepło dnia. On czuje. Choć młody, on czuje gorąco, zimno, ból, zupełnie jak pies i niczym pies odpowie na swe imię. Spróbuj, zawołaj go, "Hej Solly, Solly, chodź tutaj!" On nie odwarknie, nie usiądzie, nie będzie żebrał ni naddawał łapy w gescie poddania. Słysząc pełne swe imię, jeszcze dzieckiem bedąc wstaje i patrzy nam w twarz, tak jak jedenaście lat później stanie i pozna twarz śmierci płomieniem nadlatującej z przyczułka w Remagen podczas gdy Gertrude mechanicznie stuka w maszynę do zmroku zimowej nocy. Philip Levin